Zoals verwacht, is het erg rustig als we de Zoo inlopen. We besluiten de Azië route te nemen, en lopen langs een aantal verblijven met kat-achtigen en komen uiteindelijk uit bij de panda-beer verblijven. Dat is eigenlijk waar we echt voor komen. Het eerste verblijf is leeg … ze zullen toch nog niet binnen zijn … Maar gelukkig, het volgende verblijf zien we twee panda’s. Wat een geweldig gezicht, hier kan je uren zitten volgens mij. Ze zijn alleen maar aan het eten (bamboe uiteraard) en zitten heel relaxed op hun billen. We maken wat foto’s en lopen naar het volgende verblijf, waar ook nog een panda zit. Deze ligt lekker opgerold in het gras te slapen, niet aan het eten dus ! We maken een ronde langs de vogel verblijven en ook daar lopen we als enige, terwijl alle beesten al ‘up and running’ zijn en ook vaak heel nieuwsgierig bij je komen kijken.
Na de ronde komen we weer terug bij de panda’s, waar Yvonne nog lekker op haar gemak van bovenaf blijft kijken, terwijl de mannen en ik nog een ronde naar beneden maken. Na nog even genoten te hebben, besluiten we om de rest van de dierentuin nu niet te doen en terug te gaan naar de Mall. Op de terugweg lopen we langs een bankje waar we een zwart eekhoorntje zien. Dat is wel bijzonder, we zien hier overal en nergens heel veel eekhoorns, maar zwarte zie je weinig. We lezen ook ineens een bord, dat er begin 1900 10 van die zwarte uit Australië (dacht ik …) hier zijn vrijgelaten, en dat dit afstammelingen zijn.
Omdat we nodig naar het toilet moeten (en gebouwen nog dicht zijn in de Zoo), stoppen we weer even in de Starbucks, waar de mannen weer een lekkere chocolademelk krijgen. Ook hier is het nog lekker rustig. Onderweg naar de auto maken we nog een foto van de leeuwen bij de ingang van de Zoo, die een mooie kerstkrans om hun nek hebben (zagen we vaker hier). Als we de auto willen instappen, morst Robin een hele sliert chocolademelk over zijn shirt, waarbij we hem natuurlijk gelijk vergelijken met Yvonne, wat hij niet zo kon waarderen ;-) !! HAHA !!! Maar wel weer gelachen hebben we.
Binnen 15 minuten (de stoplichten werkten mee ;-) !) staan we om de hoek bij het Witte Huis geparkeerd, vlakbij het Washington Monument, precies waar we wilden. Het is nu 9:15 en nog steeds superrustig hier, dus parkeerplekken zat. We gaan een mooie grote ronde maken. Ondanks dat het bewolkt hier, is de temperatuur hoog voor ons gevoel. We beginnen bij het Washington Monument, lopen vervolgens door het National World War II Memorial, waar we met de mannen praten over alles wat hier gebeurd is. Vervolgens maken we een paar foto’s van het uitzicht over de Reflecting Pool richting het Lincoln Memorial. Vervolgens lopen we langs de Reflecting Pool naar het Vietnam Veterans Memorial. Ook hier is, net als bij het WW II Memorial, diep respect op zijn plaats, dat merk je aan iedereen om je heen. Daarna lopen we door richting het Lincoln Memorial, waar Yvonne beneden aan de trappen blijft wachten; ze heeft veel last van haar hiel en wil zich sparen. De mannen en ik bekijken Lincoln van dichtbij, lezen de woorden op de muur en keren weer terug, deze bijzondere trappen af.
We lopen verder naar het Korean War Veterans Memorial, waar we de soldaten in actie beelden zien, ook weer een indrukwekkend gezicht. We steken Independence Ave over om langs het Tidal Basin richting het Jefferson Memorial te lopen (met onderweg een prachtig uitzicht hierop). Ook dit is weer een flinke wandeling, want de afstanden zijn groot. Onderweg komen we langs het Franklin Delano Roosevelt Memorial, de president bekend van de (tegenwoordig weer ‘van stal gehaalde’) New Deal. Het Memorial is groots en indrukwekkend, heel anders dan de andere Memorials van bijvoorbeeld Lincoln en Jefferson. Hij is de enige president die 4 termijnen is gekozen, en voor elke termijn is er dan ook een apart gedeelte in dit Memorial. Daarna vervolgen we onze weg weer naar het Jefferson Memorial, de schrijver van de Declaration of Independence, waar, net als bij Lincoln, een groot standbeeld hem doet herinneren. En vanuit de ingang heb je een direct uitzicht op het Witte Huis, dat zal niet toevallig zijn.
Het is inmiddels bijna 11:30 en we beginnen onze benen toch wel te voelen, na een ochtend met alleen maar lopen. Maar het was absoluut heel indrukwekkend wat we allemaal gezien hebben. Als we bijna om het Tidal Basin heen zijn gelopen, en dus bijna weer bij de Mall en het Washington Monument zijn, komen er ineens vlak achter elkaar twee helicopters laag overvliegen en we zien ze beide richting het Witte Huis vliegen. Of ze daar ook landen, weten we niet, maar het lijkt wel. Overigens, ik ‘dacht’ dat de helicopter van het Witte Huis groen met wit was, deze lijken beide kleiner en zijn blauw. Wel staat er United States of America op. Na een google search, blijkt dat elke helicopter waar de President zich in begeeft, aangeduid wordt als Marine One; vergelijkbaar met wanneer de President zich in een vliegtuig begeeft, deze aangeduid wordt als Airforce One. We zullen het niet weten, maar van de tweede helicopter hebben we wel een foto kunnen maken !
Respect is wat deze morgen een belangrijke rol speelde. Een indrukwekkende wandeling langs alle bekende Memorials hier in Washington. Nu alleen het Pentagon Memorial en Arlington Cemetary, en dan hebben we wel redelijk wat gehad. We gaan op weg naar het dichtbij gelegen National Museum of American History; hier besluiten we om gelijk maar iets te gaan eten in het restaurant. Het is net 11:30 dus het zal nog wel rustig zijn. Maar het hele museum is net gerenoveerd / vernieuwd, maar het restaurant is nog niet echt een restaurant. Er staan twee grote koelkasten met broodjes, dat is het. En voor mij en de mannen dus geen goed voorstel. Yvonne is helemaal kapot van de wandeling vanmorgen, die neemt hier een Chicken Wrap en blijft lekker zitten hier, terwijl ik met de mannen buiten wat ga halen. Voor ons is het hot dogs met chips en drinken.
Dus net iets voor 12uur beginnen we onze ‘tocht’ door het museum. We beginnen ‘natuurlijk’ met de Star-Spangled Banner, de vlag waarop het volkslied gebaseerd is. Er staat een rij, maar die trotseren we met gemak. Onderweg krijg je een stuk historie te zien van de vlag en het volkslied en tenslotte; de vlag. Een indrukwekkend groot geheel, die in een fraaie display lag. Op weg naar de uitgang is ook nog veel historie te vinden. De mannen en Yvonne hebben de vlag 3 jaar terug ook gezien, toen lag deze er inderdaad anders bij. Daarna bezoeken we de andere delen, waar de meeste indruk op ons het geheel nieuwe ‘America on the Move’ maakt, wat fantastisch en ‘aantrekkelijk’ gemaakt. De mannen vinden dit geweldig hier. Ook ‘The American Presidency’ is erg leuk, maar verschrikkelijk druk, jammer genoeg. Beetje tegenvallen vonden wij ‘First Ladies’, waar we ook nog voor in de rij moesten staan. Klein en voor ons niet zo interessant … Er zit ook nog een soort van science center in het museum, waar kinderen echt interactief bezig kunnen zijn. Onze mannen hebben het daar snel gezien, waarschijnlijk zijn ze er iets te groot voor.
Om 14:15 houden we het voor gezien. Een prachtig museum, maar we hebben nog meer op de planning voor vandaag. We lopen naar de auto (staat letterlijk om de hoek hier) en gaan op weg naar het Pentagon. Dit is minder dan een kwartier rijden en als we daar aankomen, weten we niet goed waar we moeten (mogen) parkeren. We vragen een paar agenten en in het weekend mag je helemaal vooraan parkeren, dat is praktisch. We zien overigens in de verte donkere lucht aankomen, zal wel de stortbui zijn na het warme weer. Ook hier weer diep respect en een kippenvel gevoel als je bedenkt wat hier gebeurd is. Voor elk slachtoffer bij het Pentagon is in het parkje een bank gemaakt (waar overigens niemand op gaat zitten, wat wij ons goed konden voorstellen), ofwel gericht naar het Pentagon (vliegtuig slachtoffer) ofwel vanaf het Pentagon (slachtoffer uit het Pentagon zelf). Dan staan ook de banken op 1 lijn per geboortejaar. En op elke bank staat een naam, en meerdere namen als er familie-leden ook hier gestorven zijn (en hun eigen bank hebben). We lopen hier stilletjes rond, zitten langs de kant om vervolgens weer terug richting de auto te gaan ….
Om 14:50 zaten we weer in de auto, op weg naar het naastgelegen Arlington Cemetary. We parkeren daar op het (betaalde) parkeerterrein en besluiten om alles met de tourbus te doen; lopen hadden we vandaag al genoeg gedaan en we hebben ook nog eens risico op een flinke plensbui. Om 15:15 zitten we in de bus (met ook een verteller) die ons naar de eerste stop brengt, het graf van John F. Kennedy en zijn familie. En natuurlijk de vlam. We lopen ook hier stilletjes rond, bezoeken ook het graf van zijn broer en lopen weer terug naar de bus. De volgende stop is het graf van de onbekende soldaat, waar om 16uur wisseling van de wacht plaatsvindt. We zitten er om 15:45 en na 5 minuten begint het, hoe toepasselijk, zachtjes te regenen. Ook hier weer diep respect en een grootse stilte als de soldaat de wacht houdt. Bij de wisseling wordt iedereen gevraagd te gaan staan en de nieuwe soldaat stapt ineens uit en schreeuwt dat ‘you are requested to stay within the boundaries’ ! Een paar tieners zat onder het hek door, en dat werd niet op prijs gesteld ! De wisseling was weer indrukwekkend en om 16:15 lopen we weer richting de bus, die ons nog een stuk over het terrein rijdt (o.a. generaal Lee’s huis, waar we niet uitstappen; hier zijn we al eerder geweest en het sluit hier bijna) en ons om 16:45 weer afzet bij de ingang. Ook hier kan je makkelijk langer doorbrengen, zeker als je meer tijd hebt, maar voor ons was dit weer een geweldige ervaring.
Yvonne had nog uitgezocht waar het monument van de soldaten die de Amerikaanse vlag omhoog houden zich bevond. Het heet het Iwo Jima Memorial en zou ergens op Arlington moeten zijn. Als we bij het Visitor Center navragen waar het is, krijgen we een klein papiertje met de routebeschrijving; het ligt aan de achterkant van Arlington. We nemen dus de auto en rijden naar dit punt toe. En inderdaad, als je de weg verder rijdt langs Arlington, zie je het monument liggen. Het is heel groot, en wij rijden naar de parkeerplaatsen. Het begint al donker te worden, maar we vinden ook dit weer erg indrukwekkend. Het is HET memorial voor de US Marine, gebaseerd op een foto van de slag bij Iwo Jima. We zijn heel blij hier ook nog even geweest te zijn.
We kijken even op google maps, en er blijkt een Ruby Tuesday heel dichtbij te zijn. En inderdaad, binnen 5 minuten gevonden. Al is het wel in een ‘business area’, oftewel weinig parkeerplekken (al hebben wij precies een plekje voor de deur) en ook rustig binnen. Het is al niet heel groot, maar tafels genoeg vrij. Er zitten enkel een paar mannen aan de bar. Wij bestellen allemaal een lekkere maaltijd en het smaakt erg goed. De kaart lijkt ook vernieuwd te zijn, of het is hier gewoon anders dan bij reguliere Ruby Tueday’s. Robin zit weer veel te hoog, wat raar is want dat gebeurt eigenlijk zelden sinds hij zijn pomp heeft. De pomp geeft aan dat hij ‘verstopt’ is. Die melding hebben we nog niet eerder gezien, maar in ieder geval is er iets niet goed. Dat betekent dat we maar gelijk terug gaan naar het hotel om het systeem te vervangen. Jammer, want we wilden nog even kort naar de Macy’s hier in de buurt en we wilden nog stoppen bij het park achter het Witte Huis, The Ellipse, om de kerstboom te zien in het donker. Maar gezondheid gaat voor. We rijden terug naar het hotel, waarbij we onderweg wel langs The Ellipse rijden en ook dit is al indrukwekkend, echt prachtig !
Rond 18:30 zijn we terug in het hotel, vervangen snel het pompsysteem en wachten een uurtje af. Gelukkig is hij gelijk al flink gezakt, dus dat probleem is opgelost. Ik werk inmiddels lekker de weblog bij, de mannen zitten lekker met hun Nintendo DS op bed en Yvonne kijkt tv. Om 20uur gaan de mannen en ik nog even zwemmen. Na 45 minuten schop ik bij het afzetten per ongeluk Matthew hard in zijn oog …. Dus dat betekent weer lekker terug naar de hotelkamer, waar we van 20:45 tot 21:45 nog naar het eind van de Sound of Music kijken en dan lekker gaan slapen.
We hebben alles in de planning vandaag gedaan; en dat was een flinke uitdaging. Het was een indrukwekkende en vermoeiende dag (heel veel gelopen). Maar dat betekent dat we morgen lekker rustig aan kunnen doen in de ochtend. Enige is dat ik om 7uur de parkeermeter moet gaan vullen, want parkeren is tot 7uur ’s ochtends gratis. Maar ik ben eigenlijk elke dag op tijd wakker, dus dat lijkt me geen probleem !
3 opmerkingen:
Lekker actief dagje geweest! lijkt me 's middags inderdaad indrukwekkende belevenis. Apart verhaal ook met de bankjes voor Pentagon.
Grt,
De buurman
heeee buurman weer eerder. zeker vrije dag????? Nou leuk om weer te lezen en nu nog 2uurtjes en t witte huis heeft HOOG bezoek van jullie!@!!!!!!!!!!!!!! liefs
Jullie halen echt alles uit de paar dagen hier, zeg! Leuk om te lezen.
Een reactie posten