Als we om 18:40 bij de gate komen, zijn ze net begonnen met boarden voor business class en Elite reizigers; we kunnen dus gelijk het vliegtuig in. We zitten op prima plekken bij elkaar, alleen geen extra stoelruimte meer, aangezien de mannen daar niet mogen zitten. In plaats van rij 19 zitten we nu op rij 26. We laden de twee trolleys en onze winterjassen in de bagagepakken en wachten rustig af. Dat was op zich ook weer een hele beleving, het vliegtuig zat (in economy) weer helemaal vol en dan is het een hele vertoning om mensen helemaal volgehangen met tassen te zien binnenkomen. Een Nederlands gezin met jonge dochter komt voor ons zitten en die nemen 3 trolleys en 3 redelijke tassen mee. Dan doen ze er ook nog een hele tijd over om dat alles in te laden, waardoor alles opstopt. Ongelooflijk … En er zijn dus steeds meer problemen om alles bovenin te krijgen … Op een gegeven moment komt er 1 persoon langs die met 3 grote tassen loopt en iedereen begint te lachen; de mensen voor ons het hardst ;-) ! Dat gaat natuurlijk nooit meer lukken ….
Uiteindelijk vertrekken we met ongeveer een half uur vertraging, iets na half acht. Dat valt niet tegen voor het drukke JFK. De vlucht verloopt prima. Het eten sla ik zoals altijd over, Yvonne ligt al te slapen en de mannen zitten film te kijken. Ik heb een slaap-pilletje genomen en zeg de mannen dat ze na de film ook moeten gaan proberen te slapen. Ja pap. Als ik na 4 uurtjes slapen (ongeveer een uur voor de landing) wakker wordt, zitten de mannen weer (?) film te kijken … Nee hoor, hebben helemaal niet geslapen en alleen maar film gekeken … pffftttt … Nou ja, we kijken we hoe dat gaat. We landen om 8:50, een kwartier voor op schema. De paspoort controle gaat snel, nu de koffers nog. Helaas, daar is een probleem, dat wordt gemeld als ‘difficulties due to weather conditions’. De koffers komen maar niet … En wat nou ‘weather conditions’, zou er iets bevroren zijn ? Om 9:45 komen uiteindelijk de koffers, dat was dus drie kwartier wachten.
We lopen snel naar de taxi’s, waar we dus op zoek moeten naar een taxi van het bedrijf dat samenwerkt met het hotel. Maar die zien we niet zo snel, ik loop dus de taxi-rij door, terwijl Yvonne al geïrriteerd raakt, en gewoon een willekeurige taxi wil nemen (en naar huis wil). Maar ik wil dat natuurlijk niet, ik wil een betaalde taxi. Ik loop de rij in en vindt een taxi. Maar als hij onze koffers ziet (weet je nog, we hebben er twee grote tassen bij moeten kopen ….), zegt hij dat dat nooit gaat passen. Dan moet ik een taxi-busje gaan regelen, en ik besluit toch ook maar dat ik het eerste de beste busje ga nemen, want om hier nou uren te gaan lopen zoeken en wachten naar de juiste taxi …. Dan proberen we toch wel wat met het hotel te regelen ….
Als we koffers naar het busje tillen, zie ik eens op de achterkant staan dat het precies het goede bedrijf is ;-) ! Toch weer mazzel gehad dus. In het busje pas alles prima en die rijdt ons binnen 10 minuten naar het hotel. Daar moet ik binnen even uitleggen wat de afspraak was en dan wordt alles keurig geregeld, ik kan de auto gaan halen. Ik rijd de auto de garage uit en naar Yvonne, mannen en koffers en om 10:45 rijden we op weg naar huis ! We willen onderweg nog even met rijden, want we zijn allebei wel goed moe en het is toch 1uur en 20 minuten rijden, maar om 12:05 zijn we THUIS ! We kroelen met de katten en honden, die helemaal blij zijn dat we er weer zijn. Het is verschrikkelijk koud in huis, ik had de verwarming uit gezet, maar dat schijnt niet zo’n slim idee geweest te zijn … Om 2uur ’s nachts (als ik dit schrijf) is de temperatuur weer bijna op 18 graden … Heeft hij dus lang over gedaan …. Van 13:30 – 15:30 liggen we allemaal even lekker in bed te slapen, waarna we er weer tegenaan kunnen. Daarna even snel boodschappen, lekker eten bij Denise die 23 is geworden vandaag en oudejaarsavond vieren we met vrienden en buren in de straat !
We hebben een fantastische vakantie gehad, voor ons blijft dit toch het top-land. New York is de geweldigste stad volgens ons, en hier komen we zeker weer terug. Maar ook Washington was geweldig, met als topper de tour in het Witte Huis ! Echt geweldig. Maar we zijn ook weer erg blij om thuis te zijn. De volgende trip is wintersport naar Salt Lake City; daar kunnen de voorbereidingen voor gaan beginnen ! Bedankt voor alle leuke reacties en voor iedereen de beste wensen voor 2009 !
woensdag 31 december 2008
dinsdag 30 december 2008
Laatste dag New York
En als afsluiting wel het beste bed tot nu toe. Hij is ook echt groot, hier hadden we makkelijk met z’n 4-en in kunnen liggen. Om 6uur word ik dus wakker, en om 6:30 ga ik achter de laptop. Vandaag gelukkig niet zoveel email ;-) ! Om 7uur wordt ook Yvonne wakker en om 7:15 ga ik de douche in, zodat ik straks de auto kan wegzetten. Als ik om 7:40 net weg wil gaan naar de auto, worden ook de mannen wakker. Als ik bij de auto sta, is de straat wel erg leeg …. Wat blijkt als ik op de bordjes kijk, ik mag tot 7uur hier staan, daarna niet meer tot 18uur …. Gelukkig geen bonnen e.d. dus ik stap maar snel in. Als ik de straat doorrijd, zie ik dat de overige straten alleen voor ambassade personeel zijn, we zitten natuurlijk erg in de buurt van het VN gebouw. Ik rijd dan tussen 2nd and 1st Ave de GMC parkeergarage in, daar had ik op internet gezien dat het betaalbaar was. En inderdaad, voor $ 18 kan ik hier tot 19uur staan. Onderweg haal ik nog wat broodjes (en word flink genept voor mijn idee, ik betaal $ 22 voor 4 simpele sandwiches …) en om 8uur ben ik alweer op de kamer.
De mannen staan in de douche, terwijl Yvonne alle tassen weer helemaal inricht. De broodjes smaken gelukkig heerlijk, alleen de mannen hebben weer wat te zeuren. Als ‘boter’ hebben ze ze hier belegd met mayonaise, en dat vinden ze natuurlijk niet lekker …. Jammer dan, dure broodjes, dus eten ;-) ! Om 9uur worden onze koffers gehaald en opgeslagen, terwijl wij de stad ingaan. We lopen eerst richting 52e straat, want daar moet een Jamba Juice zitten, en daar nemen de mannen en ik alledrie de grootste beker sinaasappelsap ! Het duurt even, want het is relatief druk, maar het smaakt weer fantastisch ! Yvonne neemt een smoothie hier. Van daaruit lopen we naar Fifth Avenue, waar we precies om 10uur de Disney winkel inlopen (alles gaat om 10uur open). En Yvonne loopt er met een grote tas weer naar buiten … Voor straf mocht ze die zelf de hele weg dragen ;-) !
We lopen via Fifth Avenue naar Central Park, waar het zonnetje ons tegemoet schijnt. Het is weer prachtig weer, alleen wel fris. Central Park blijft toch wel mijn favoriete plek in New York. Met name de uitzichten vanuit het Park, geweldig vind ik. De mannen klauteren lekker, moeten lachen om de achter elkaar aan rennende eekhoorns en vermaken zich prima hier. We lopen daarna verder door het park naar de andere kant om er daar weer uit te gaan en richting Rockefeller Center te lopen. Onderweg komt er zelfs nog even een politie-auto door het park heenzetten ! En onderweg ziet Yvonne ineens een mistletoe, waar we natuurlijk even onder moeten zoenen ;-) !
Bij Rockefeller Center lopen we nog even langs de kerstboom en daarna naar de winkel waar de mannen nog graag heen wilden …. De Nintendo store ! De Wii’s gaan daar letterlijk als warme broodjes over de toonbank, echt niet normaal meer. De mannen kiezen een Star Wars ‘outfit’ voor hun Nintendo DS, met pennetjes in de vorm van star wars light sables (of iets dergelijks …). Zij vinden het helemaal geweldig.
Inmiddels is het al bijna 12:30 en besluiten we nog 1 keer over Times Square te lopen en te kijken of we in het ESPN Cafe kunnen lunchen. Dit is de favoriete zaak van Yvonne en de mannen vinden het ook geweldig hier. Hier hebben we veel keer gegeten toen we in New York woonden. Als we langs de ‘Charmin Restrooms’ lopen op Times Square, moeten we daar even naar binnen; op advies van mijn kleine broertje ;-) ! Charmin is een merk wc-papier hier en hier is het een mooie ervaring om even (gratis) naar het toilet te gaan. Aan iedereen aan te raden ! Yvonne loopt inmiddels vast door naar het ESPN Cafe om mooie plekken te regelen.
Als we bij de rij voor ESPN komen, staat Yvonne net helemaal vooraan, dus ze was al ongerust. Maar we kunnen bijna gelijk aan tafel en nemen nog een goede laatste maaltijd (let op Robin op de foto, weer een klodder ketchup …); ik ga deze keer voor de Ceasar Salad, en ook die smaakt prima. We gaan nog allemaal even naar de speciale toiletten hier (met overal tv’s) en rond 14uur lopen we nog even naar de Coldstone om een ijsje te nemen. Daarna lopen we terug naar de parkeergarage, betalen $ 17 en zetten de auto voor het hotel neer. Daar kunnen we onze spullen inladen en om precies 15:15 rijden we weg, TomTom aan om ons naar JFK te rijden ….
We willen eigenlijk over de brug Manhattan af (dat is gratis), maar draaien al snel om, het is druk richting Uptown en nemen de Midtown tunnel waar we in 1 keer door kunnen rijden (voor $5). Maar al snel erna komen we in een lange, lange file, tot ongeveer 3 mile voor JFK. Het rijdt gelukkig wel door, maar het gaat langzaam. Er blijkt een ongeluk gebeurt te zijn … Uiteindelijk doen we er precies een uur over, wat vrij normaal is ;-) ! En om 16:15 rijden we dus het parkeerterrein van National op. De auto inleveren gaat prima, we zijn al snel met de koffers bij de Airtrain, die ons naar het vliegveld brengt. Het inchecken gaat relatief vlotjes, gelukkig in de rij van business class. Om 17:15 stappen we de lounge binnen, waar ze lekkere snacks hebben en we nog een beetje relaxen (en ik de weblog bijwerk). Om 18:30 laad ik de weblog in en gaan we naar de gate. Hopelijk hebben ze toch nog goede plekken voor ons kunnen regelen, bij elkaar in de buurt …. En hopelijk kunnen we een beetje slapen ...
De mannen staan in de douche, terwijl Yvonne alle tassen weer helemaal inricht. De broodjes smaken gelukkig heerlijk, alleen de mannen hebben weer wat te zeuren. Als ‘boter’ hebben ze ze hier belegd met mayonaise, en dat vinden ze natuurlijk niet lekker …. Jammer dan, dure broodjes, dus eten ;-) ! Om 9uur worden onze koffers gehaald en opgeslagen, terwijl wij de stad ingaan. We lopen eerst richting 52e straat, want daar moet een Jamba Juice zitten, en daar nemen de mannen en ik alledrie de grootste beker sinaasappelsap ! Het duurt even, want het is relatief druk, maar het smaakt weer fantastisch ! Yvonne neemt een smoothie hier. Van daaruit lopen we naar Fifth Avenue, waar we precies om 10uur de Disney winkel inlopen (alles gaat om 10uur open). En Yvonne loopt er met een grote tas weer naar buiten … Voor straf mocht ze die zelf de hele weg dragen ;-) !
We lopen via Fifth Avenue naar Central Park, waar het zonnetje ons tegemoet schijnt. Het is weer prachtig weer, alleen wel fris. Central Park blijft toch wel mijn favoriete plek in New York. Met name de uitzichten vanuit het Park, geweldig vind ik. De mannen klauteren lekker, moeten lachen om de achter elkaar aan rennende eekhoorns en vermaken zich prima hier. We lopen daarna verder door het park naar de andere kant om er daar weer uit te gaan en richting Rockefeller Center te lopen. Onderweg komt er zelfs nog even een politie-auto door het park heenzetten ! En onderweg ziet Yvonne ineens een mistletoe, waar we natuurlijk even onder moeten zoenen ;-) !
Bij Rockefeller Center lopen we nog even langs de kerstboom en daarna naar de winkel waar de mannen nog graag heen wilden …. De Nintendo store ! De Wii’s gaan daar letterlijk als warme broodjes over de toonbank, echt niet normaal meer. De mannen kiezen een Star Wars ‘outfit’ voor hun Nintendo DS, met pennetjes in de vorm van star wars light sables (of iets dergelijks …). Zij vinden het helemaal geweldig.
Inmiddels is het al bijna 12:30 en besluiten we nog 1 keer over Times Square te lopen en te kijken of we in het ESPN Cafe kunnen lunchen. Dit is de favoriete zaak van Yvonne en de mannen vinden het ook geweldig hier. Hier hebben we veel keer gegeten toen we in New York woonden. Als we langs de ‘Charmin Restrooms’ lopen op Times Square, moeten we daar even naar binnen; op advies van mijn kleine broertje ;-) ! Charmin is een merk wc-papier hier en hier is het een mooie ervaring om even (gratis) naar het toilet te gaan. Aan iedereen aan te raden ! Yvonne loopt inmiddels vast door naar het ESPN Cafe om mooie plekken te regelen.
Als we bij de rij voor ESPN komen, staat Yvonne net helemaal vooraan, dus ze was al ongerust. Maar we kunnen bijna gelijk aan tafel en nemen nog een goede laatste maaltijd (let op Robin op de foto, weer een klodder ketchup …); ik ga deze keer voor de Ceasar Salad, en ook die smaakt prima. We gaan nog allemaal even naar de speciale toiletten hier (met overal tv’s) en rond 14uur lopen we nog even naar de Coldstone om een ijsje te nemen. Daarna lopen we terug naar de parkeergarage, betalen $ 17 en zetten de auto voor het hotel neer. Daar kunnen we onze spullen inladen en om precies 15:15 rijden we weg, TomTom aan om ons naar JFK te rijden ….
We willen eigenlijk over de brug Manhattan af (dat is gratis), maar draaien al snel om, het is druk richting Uptown en nemen de Midtown tunnel waar we in 1 keer door kunnen rijden (voor $5). Maar al snel erna komen we in een lange, lange file, tot ongeveer 3 mile voor JFK. Het rijdt gelukkig wel door, maar het gaat langzaam. Er blijkt een ongeluk gebeurt te zijn … Uiteindelijk doen we er precies een uur over, wat vrij normaal is ;-) ! En om 16:15 rijden we dus het parkeerterrein van National op. De auto inleveren gaat prima, we zijn al snel met de koffers bij de Airtrain, die ons naar het vliegveld brengt. Het inchecken gaat relatief vlotjes, gelukkig in de rij van business class. Om 17:15 stappen we de lounge binnen, waar ze lekkere snacks hebben en we nog een beetje relaxen (en ik de weblog bijwerk). Om 18:30 laad ik de weblog in en gaan we naar de gate. Hopelijk hebben ze toch nog goede plekken voor ons kunnen regelen, bij elkaar in de buurt …. En hopelijk kunnen we een beetje slapen ...
maandag 29 december 2008
Tour Witte huis en terug naar New York
Ook vanmorgen word ik om 5:30 weer wakker. Ik blijf nog een half uurtje liggen en hoor hoe druk en rumoerig het op een maandagmorgen is. Om 6uur ga ik uit bed en werk de email weer bij. In Nederland is er al een halve dag voorbij en verbazingwekkend genoeg, merk ik dat goed aan de email. Daarna ga ik lekker aan de weblog werken. Om 6:55 trek ik snel iets aan en ben om 7uur bij de auto, gooi er $ 1.50 in voor 2 uur en om 7:05 zit ik weer achter de laptop. Om 8uur staat de weblog er weer helemaal op en inmiddels is Yvonne ook wakker geworden. Die gaat gelijk inpakken en om 8:15 maken we de mannen wakker. Die balen, want die hadden nog willen zwemmen. Maar ik vond het ook wel even goed dat ze lekker doorgeslapen hebben. Yvonne heeft wel een probleem, want de spullen passen nu al niet meer in de koffers en (extra) tassen …
Om 9uur zijn we klaar en gaan naar het ontbijt. Ik ga gelijk nog even 40 minuten in de parkeermeter erbij gooien. Als ik terugkom, zitten Yvonne en de mannen nog in de lobby; we moeten wachten op vrije plekken voor het ontbijt ! We zijn natuurlijk wat laat nu … Om 9:15 kunnen we aan tafel en hebben weer een heerlijk ontbijtje. Rond 9:40 halen we de spullen van de kamer, waarna ik snel de auto voorrijdt. Om 9:50 zijn we op weg naar het centrum, iets later dan gepland. We rijden richting centrum en gaan proberen in de buurt van het Witte Huis te parkeren, ben benieuwd of dat makkelijk gaat lukken. We rijden over Pennsylvania Ave, waar op nummer 1600 het Witte Huis staat. De straten staan flink vol geparkeerd, maar na 2 straten omgereden te hebben, vinden we makkelijk een paar plekken. We parkeren en gooien er deze keer $ 2 in voor 2uur. Overigens hoef je hier pas vanaf 9:30 ’s ochtends te betalen ….
Om 10:15 lopen we langs de ingang aan de kant van de Mall waar we ons rond 10:45 moeten melden voor onze tour van 11uur. Er staat zelfs een rij van een man of 15. Yvonne wordt alweer zenuwachtig, maar we spreken af rond 10:30 de rij in te gaan, zodat we niet te laat zullen zijn. We lopen langs de tuin met uitzicht op de Oval Office; dit geeft alvast een geweldig gevoel. Daar gebeurt het toch allemaal. We proberen met mijn mobiel wat foto’s te maken, want de camera hebben we niet bij ons, die mag straks niet mee naar binnen.
We steken de straat over en lopen The Ellipse op waar de kerstboom staat. Er omheen staan kleinere kerstbomen voor alle staten. We lopen zo weer terug richting de ingang voor de tour, waar we rond 10:30 precies aankomen. De rij is kort en binnen 5 minuten mogen we al onze paspoorten laten zien en krijgen we boekjes over het Witte Huis en de tour. We lopen door en krijgen een goede security check, net zoals voordat je het vliegtuig in mag overigens, dus niet extra streng. Vervolgens lopen we langs het hek dat het gebied van het Witte Huis afschermt en kunnen daar via een poort naar binnen. Nu staan we ECHT op het terrein van het Witte Huis.
We komen binnen bij de East Wing, waar een beveiliger achter zijn bureau zit. We vragen hoe het met de tour van 11uur is, want het is pas 10:45. Geen probleem, het is een ‘self-guided’ tour, dus we kunnen gewoon lopen ! OK, dat wisten we dus niet, maar wat ons betreft prima. We zien wel andere mensen die met een soort gids lopen, blijkbaar kan je dat ook aanvragen of regelen. Maar via het boekje dat we gehad hebben, weet je precies hoe je moet lopen en krijg je informatie over waar je precies bent. We beginnen dus in de East Wing, waar ook een theater is (dat we niet te zien krijgen) en een ontvangstruimte. Hierna lopen we via een grote glazen gang, met prachtig uitzicht op de tuin van het Witte Huis en een foto-galerij aan de andere kant, richting het ‘echte’ Witte Huis, als ik het zo kan noemen. De East Wing (bezoekersgedeelte met name) en West Wing (werk gedeelte met name) zijn pas later aan het Witte Huis gebouwd. Ook is alles prachtig versierd met kerstversieringen.
Als we in het Witte Huis zelf komen, kunnen we The Library en The Vermeil Room bekijken. Beide liggen dus op de lage verdieping. In de gang kan je verschillende soorten bestek en porselein van verschillende presidenten (iedere president heeft zijn eigen servies) zien in de oude kasten. Vervolgens moeten we de trap op naar de 1e verdieping, al is dat gezien vanaf de kant van Pennsylvania Ave de begane grond. Op die verdieping krijgen we alle ruimtes te zien. We beginnen in de East Room, de grootste kamer met het enige schilderij (van Washington) die al sinds de bouw in het Witte Huis hangt. In New York zagen we een bijeenkomst van kinderen van US militairen in die ruimte met George en Laura Bush voor een kerstviering. Daar staan wij nu dus ! Hier staan een paar prachtig versierde kerstbomen. We vervolgen de tour en lopen door de Green Room, duidelijk herkenbaar. Vervolgens lopen we door naar de Blue Room. Dit is 1 van de 3 Oval Rooms, beneden is het een ontvangstruimte, boven is het DE Oval Office. Deze kamer is echt prachtig en heeft ook de White House Christmas Tree in het midden van de kamer, versierd met ballen uit alle 50 staten. We vervolgen de tour naar de Red Room, die ook weer duidelijk herkenbaar is en vervolgens naar de laatste kamer aan deze kant van het Witte Huis, de State Dining Room, met een prachtig schilderij van Abraham Lincoln. Hier worden de grote diners, tot wel 140 man, gehouden. Vorig jaar was hier Queen Elisabeth nog voor een staatsdiner.
Tenslotte komen we in de laatste ruimte, de Entrance Hall en de Cross Hall. Door de Cross Hall worden de 4 zojuist besproken kamers met elkaar verbonden. De Entrance Hall staat hier weer haaks op en samen vormen zij de ruimte waar je binnenkomt als je via de ‘voordeur’ binnenkomt, zoals je dat op tv altijd ziet. We zitten dus op de 1e verdieping, maar aan de voorkant is dit dus de begane grond. De hal is prachtig, met veel marmer en schilderijen van de recente presidenten Reagon, Clinton en Bush sr. Boven de ingang naar de Blue Room hangt het presidential seal (zegel), die ook in Walt Disney World zo mooi in de Hall of Presidents ligt. Na deze ruimte ga je via de voordeur naar buiten en sta je ineens onder de grote witte pilaren voor het Witte Huis. Dit is wat je op tv beelden altijd ziet en dat vinden we toch wel iets heel bijzonders. Hier zien we telefoontjes tevoorschijn komen en foto’s gemaakt worden, dus ik zet mijn mobiel ook snel aan. We staan hier best een tijdje, maar niemand die op ons afkomt. We mogen gewoon blijven staan en foto’s maken. Vervolgens lopen we over het pad naar de ingang aan Pennsylvania Ave. We bellen een aantal familie-leden, omdat we dit zo bijzonder vinden. Helaas een probleem met de foto’s … ik heb een nieuwe mobiel, met een goede (5Mp) camera, alleen heb ik blijkbaar de instelling op de minste resolutie gezet … Dus het zijn kleine foto’s geworden …. Balen zeg ….
Maar de ervaring was geweldig, dit hadden we echt nooit van ons leven willen missen en was absoluut het hoogtepunt van onze trip hierheen ! We voelen ons helemaal hyper en hadden nog wel een tijdje hier kunnen rondhangen, maar ja, we moeten wel weer verder en lopen dus aan de voorkant het hek uit over het pad waar we zo vaak regeringsleiders en andere belangrijke personen hebben zien lopen. Als we in het vervolg weer zoiets op tv zien, zal dat toch een bepaald gevoel oproepen ! We lopen, heerlijk in het zonnetje (alhoewel wel frisjes) terug richting de auto. Onderweg kopen we nog wat drinken en snacks voor in de auto bij de CVS en we gaan weer op weg, terug richting New York. TomTom wordt weer aangezet en om 12uur rijden we richting Philadelphia, waar we nog even een mall willen bezoeken, als mooi rustpunt onderweg. Volgens TomTom is aankomsttijd 15uur. Als we de eerste hoek omslaan, rijden we tegen de Macy’s aan waar we twee avonden terug geen plek konden vinden. Als we dat geweten hadden, waren we nog wel even naar binnen gelopen. Nu gaan we er niet voor terug en slaan New York Ave op, die helemaal Washington uitrijdt.
Het is druk onderweg, maar we kunnen gewoon prima doorrijden. Als we om 12:45 op een bordje een McDonalds en een Panera zaak zien staan bij de volgende afslag, nemen we die; tijd voor lunch. We rijden door een splinternieuwe wijk vlak voor het vliegveld van Baltimore en komen bij een grote Mall uit, die zoals de meeste Malls, helemaal omgeven wordt door verschillende restaurants. Het blijkt de Arundel Mills Mall, waar we een TGI zien. Een salade voor Yvonne en mij, en een kindermenu voor de kids is het idee. Maar als we zitten, wordt het toch voor allebei een steak …. Smaakt natuurlijk weer heerlijk en het kost ons ongeveer 40minuten, maar daarna weer snel op weg. We rijden gelukkig prima door, totdat we voor Delaware toch in een aardige file terechtkomen. Het blijkt voor de tolapparaten te zijn en het kost ons ongeveer 20 minuten, dat valt dus nog wel mee. We rijden verder richting Philadelphia en komen op de rijksweg I95 die midden door Philadelphia rijdt. Dat vinden we heerlijk; we zien de grote haven, de oude buitenwijken, de 3 sport’tempels’ vlak bij elkaar en zien Downtown Philly duidelijk liggen en steeds groter worden als we dichterbij komen. We zien zelfs een afslag Independence Hall, waar we absoluut nog een keer heen willen. Hier is de Declaration of Independence getekend en hier is ook de Liberty Bell. Als we hier een stuk voorbij zijn, vragen we ons eigenlijk af waarom we niet even die afslag genomen hebben; idee is om nu 1,5 uur de outlet in te gaan, maar die hadden we prima over kunnen slaan om hier even te gaan kijken …. Tja, blijft op de planning voor een volgende keer ;-) ! Anders hoeven we niet meer terug ….
Het nadeel van deze rijksweg midden door de stad, is dat het op stukken toch wel druk is en we verliezen ongeveer een minuut of 10. Ook dat valt dus wel weer mee. Om precies 16uur rijden we het terrein op van de Franklin Mills Outlet Mall, ten oosten van Philadelphia (nog net in de stad overigens). Het is een wat oudere overdekte outlet. We gaan er snel doorheen, en slaan uiteindelijk flink in bij de Tommy winkel; alles in de winkel is 50% van de outletprijzen … Ongelooflijk wat een koopjes …. En omdat we ruimte tekort komen, kopen we twee mooie grote Samsonite tassen, die opvouwbaar zijn (en dus leeg mee kunnen in de koffers) en ook nog eens als rugzak gedragen kunnen worden. Het zijn gigantische tassen, dus als we in New York niet teveel meer kopen, moet het allemaal gaan passen. Het is maar goed dat per 1 december de nieuwe belastingvrije bedragen zijn ingegaan …. Om 17:30 stappen we weer in de auto, en rijden onderweg langs de Outback, TGI en Applebee’s ! Maar we besluiten toch maar door te rijden naar New York en daar wat te eten, het zou ongeveer 1,5uur rijden moeten zijn. Maar als we de afslag voor de rijksweg op willen rijden, staat die helemaal vast … Balen … Maar geen nood, laten we dan toch maar hier gaan eten, hebben we dat alvast gehad. Dus we draaien om en stemmen; het wordt (uiteraard) de Outback met 4 stemmen voor en 0 tegen !
De parkeerplaats staat helemaal vol, dus dat voorspelt niet veel goeds. En bij binnenkomst blijkt dat de wachttijd ongeveer 40 minuten zal zijn … Het is echt superdruk binnen en zelfs in de wachtruimte kan je niet meer zitten. Tja, in de file gaan staan heeft ook weinig zin, dus we doen het maar. Wat gaat het slecht met die Amerikaanse economie … We krijgen een pager mee en we gaan lekker buiten zitten met onze dikke winterjassen aan. Ik pak de laptop voor het weblog, de mannen pakken hun Nintendo’s en Yvonne kijkt lekker het nieuws op mijn mobiel. En om 18:15 gaat de pager al, dus slechts 30 minuten en we kunnen al aan tafel. Ik kies weer voor de Porterhouse, Yvonne alleen een soep en de mannen voor het eerst deze vakantie een ‘volwassenen’ menu, dat wordt toch even wennen voor mij … Het smaakt weer extreem goed, de Porterhouse is supergoed. Om 19:25 stappen we weer de auto in, gooien onderweg de tank vol voor $ 19 (12 gallon, oftewel bijna 45liter) en rijden in 1 keer de rijksweg op. Volgens Tom komen we rond 21uur aan bij het hotel. Yvonne gaat lekker rijden, zodat ik de weblog verder kan intikken. We rijden goed door, gelukkig helemaal nergens druk. En rond 20:30 komen we bij de Lincoln Tunnel aan en zien we Manhattan in de verte; wat een geweldig gezicht !
De tunnel door gaat prima, dan wordt het pas druk, als we richting Midtown komen. We rijden langs Times Square en dan gaat het echt langzaam. Heel erg vinden we het niet, we genieten van de stad en de drukte om ons heen. Uiteindelijk draaien we vanaf Park Avenue de 48e straat in, waar InterContinental The Barclay ligt. We laten de spullen door de Bellboy meenemen en ik ga alvast inchecken. Er blijken geen kamers met double bed … Al vanaf vanmiddag waren die niet meer beschikbaar. Ik vraag of hij dan niet een mooie suite kan regelen en hij moet lachen. Zijn collega naast hem praat ineens tegen hem, vraagt of ik even wacht, loopt naar achteren (naar zijn manager ?) komt terug en zegt dat we een junior suite krijgen ! Jemig, weer super geregeld zeg ! Terwijl Yvonne vast naar de kamer gaat met Matthew, ga ik met Robin een parkeerplek zoeken. En aan de overkant van de straat hebben we al een plekje. Voor $ 10 kunnen we hier staan tot morgen 8uur ’s ochtends. Dan moeten we een andere plek zoeken … Dat zien we dan wel weer, dit is in ieder geval prima. Binnen 10 minuten zijn we terug op de kamer en die is PRACHTIG. Blijkt ook nog eens uitzicht te hebben op onze auto ;-) ! We zijn helemaal blij, Yvonne pakt alvast de nieuwe tassen in met kleding en rond 22:15 gaan we lekker slapen. Het was een fantastische dag, we hebben nog geen idee wat we morgen gaan doen; in ieder geval rond 15:30 richting het vliegveld helaas …
Om 9uur zijn we klaar en gaan naar het ontbijt. Ik ga gelijk nog even 40 minuten in de parkeermeter erbij gooien. Als ik terugkom, zitten Yvonne en de mannen nog in de lobby; we moeten wachten op vrije plekken voor het ontbijt ! We zijn natuurlijk wat laat nu … Om 9:15 kunnen we aan tafel en hebben weer een heerlijk ontbijtje. Rond 9:40 halen we de spullen van de kamer, waarna ik snel de auto voorrijdt. Om 9:50 zijn we op weg naar het centrum, iets later dan gepland. We rijden richting centrum en gaan proberen in de buurt van het Witte Huis te parkeren, ben benieuwd of dat makkelijk gaat lukken. We rijden over Pennsylvania Ave, waar op nummer 1600 het Witte Huis staat. De straten staan flink vol geparkeerd, maar na 2 straten omgereden te hebben, vinden we makkelijk een paar plekken. We parkeren en gooien er deze keer $ 2 in voor 2uur. Overigens hoef je hier pas vanaf 9:30 ’s ochtends te betalen ….
Om 10:15 lopen we langs de ingang aan de kant van de Mall waar we ons rond 10:45 moeten melden voor onze tour van 11uur. Er staat zelfs een rij van een man of 15. Yvonne wordt alweer zenuwachtig, maar we spreken af rond 10:30 de rij in te gaan, zodat we niet te laat zullen zijn. We lopen langs de tuin met uitzicht op de Oval Office; dit geeft alvast een geweldig gevoel. Daar gebeurt het toch allemaal. We proberen met mijn mobiel wat foto’s te maken, want de camera hebben we niet bij ons, die mag straks niet mee naar binnen.
We steken de straat over en lopen The Ellipse op waar de kerstboom staat. Er omheen staan kleinere kerstbomen voor alle staten. We lopen zo weer terug richting de ingang voor de tour, waar we rond 10:30 precies aankomen. De rij is kort en binnen 5 minuten mogen we al onze paspoorten laten zien en krijgen we boekjes over het Witte Huis en de tour. We lopen door en krijgen een goede security check, net zoals voordat je het vliegtuig in mag overigens, dus niet extra streng. Vervolgens lopen we langs het hek dat het gebied van het Witte Huis afschermt en kunnen daar via een poort naar binnen. Nu staan we ECHT op het terrein van het Witte Huis.
We komen binnen bij de East Wing, waar een beveiliger achter zijn bureau zit. We vragen hoe het met de tour van 11uur is, want het is pas 10:45. Geen probleem, het is een ‘self-guided’ tour, dus we kunnen gewoon lopen ! OK, dat wisten we dus niet, maar wat ons betreft prima. We zien wel andere mensen die met een soort gids lopen, blijkbaar kan je dat ook aanvragen of regelen. Maar via het boekje dat we gehad hebben, weet je precies hoe je moet lopen en krijg je informatie over waar je precies bent. We beginnen dus in de East Wing, waar ook een theater is (dat we niet te zien krijgen) en een ontvangstruimte. Hierna lopen we via een grote glazen gang, met prachtig uitzicht op de tuin van het Witte Huis en een foto-galerij aan de andere kant, richting het ‘echte’ Witte Huis, als ik het zo kan noemen. De East Wing (bezoekersgedeelte met name) en West Wing (werk gedeelte met name) zijn pas later aan het Witte Huis gebouwd. Ook is alles prachtig versierd met kerstversieringen.
Als we in het Witte Huis zelf komen, kunnen we The Library en The Vermeil Room bekijken. Beide liggen dus op de lage verdieping. In de gang kan je verschillende soorten bestek en porselein van verschillende presidenten (iedere president heeft zijn eigen servies) zien in de oude kasten. Vervolgens moeten we de trap op naar de 1e verdieping, al is dat gezien vanaf de kant van Pennsylvania Ave de begane grond. Op die verdieping krijgen we alle ruimtes te zien. We beginnen in de East Room, de grootste kamer met het enige schilderij (van Washington) die al sinds de bouw in het Witte Huis hangt. In New York zagen we een bijeenkomst van kinderen van US militairen in die ruimte met George en Laura Bush voor een kerstviering. Daar staan wij nu dus ! Hier staan een paar prachtig versierde kerstbomen. We vervolgen de tour en lopen door de Green Room, duidelijk herkenbaar. Vervolgens lopen we door naar de Blue Room. Dit is 1 van de 3 Oval Rooms, beneden is het een ontvangstruimte, boven is het DE Oval Office. Deze kamer is echt prachtig en heeft ook de White House Christmas Tree in het midden van de kamer, versierd met ballen uit alle 50 staten. We vervolgen de tour naar de Red Room, die ook weer duidelijk herkenbaar is en vervolgens naar de laatste kamer aan deze kant van het Witte Huis, de State Dining Room, met een prachtig schilderij van Abraham Lincoln. Hier worden de grote diners, tot wel 140 man, gehouden. Vorig jaar was hier Queen Elisabeth nog voor een staatsdiner.
Tenslotte komen we in de laatste ruimte, de Entrance Hall en de Cross Hall. Door de Cross Hall worden de 4 zojuist besproken kamers met elkaar verbonden. De Entrance Hall staat hier weer haaks op en samen vormen zij de ruimte waar je binnenkomt als je via de ‘voordeur’ binnenkomt, zoals je dat op tv altijd ziet. We zitten dus op de 1e verdieping, maar aan de voorkant is dit dus de begane grond. De hal is prachtig, met veel marmer en schilderijen van de recente presidenten Reagon, Clinton en Bush sr. Boven de ingang naar de Blue Room hangt het presidential seal (zegel), die ook in Walt Disney World zo mooi in de Hall of Presidents ligt. Na deze ruimte ga je via de voordeur naar buiten en sta je ineens onder de grote witte pilaren voor het Witte Huis. Dit is wat je op tv beelden altijd ziet en dat vinden we toch wel iets heel bijzonders. Hier zien we telefoontjes tevoorschijn komen en foto’s gemaakt worden, dus ik zet mijn mobiel ook snel aan. We staan hier best een tijdje, maar niemand die op ons afkomt. We mogen gewoon blijven staan en foto’s maken. Vervolgens lopen we over het pad naar de ingang aan Pennsylvania Ave. We bellen een aantal familie-leden, omdat we dit zo bijzonder vinden. Helaas een probleem met de foto’s … ik heb een nieuwe mobiel, met een goede (5Mp) camera, alleen heb ik blijkbaar de instelling op de minste resolutie gezet … Dus het zijn kleine foto’s geworden …. Balen zeg ….
Maar de ervaring was geweldig, dit hadden we echt nooit van ons leven willen missen en was absoluut het hoogtepunt van onze trip hierheen ! We voelen ons helemaal hyper en hadden nog wel een tijdje hier kunnen rondhangen, maar ja, we moeten wel weer verder en lopen dus aan de voorkant het hek uit over het pad waar we zo vaak regeringsleiders en andere belangrijke personen hebben zien lopen. Als we in het vervolg weer zoiets op tv zien, zal dat toch een bepaald gevoel oproepen ! We lopen, heerlijk in het zonnetje (alhoewel wel frisjes) terug richting de auto. Onderweg kopen we nog wat drinken en snacks voor in de auto bij de CVS en we gaan weer op weg, terug richting New York. TomTom wordt weer aangezet en om 12uur rijden we richting Philadelphia, waar we nog even een mall willen bezoeken, als mooi rustpunt onderweg. Volgens TomTom is aankomsttijd 15uur. Als we de eerste hoek omslaan, rijden we tegen de Macy’s aan waar we twee avonden terug geen plek konden vinden. Als we dat geweten hadden, waren we nog wel even naar binnen gelopen. Nu gaan we er niet voor terug en slaan New York Ave op, die helemaal Washington uitrijdt.
Het is druk onderweg, maar we kunnen gewoon prima doorrijden. Als we om 12:45 op een bordje een McDonalds en een Panera zaak zien staan bij de volgende afslag, nemen we die; tijd voor lunch. We rijden door een splinternieuwe wijk vlak voor het vliegveld van Baltimore en komen bij een grote Mall uit, die zoals de meeste Malls, helemaal omgeven wordt door verschillende restaurants. Het blijkt de Arundel Mills Mall, waar we een TGI zien. Een salade voor Yvonne en mij, en een kindermenu voor de kids is het idee. Maar als we zitten, wordt het toch voor allebei een steak …. Smaakt natuurlijk weer heerlijk en het kost ons ongeveer 40minuten, maar daarna weer snel op weg. We rijden gelukkig prima door, totdat we voor Delaware toch in een aardige file terechtkomen. Het blijkt voor de tolapparaten te zijn en het kost ons ongeveer 20 minuten, dat valt dus nog wel mee. We rijden verder richting Philadelphia en komen op de rijksweg I95 die midden door Philadelphia rijdt. Dat vinden we heerlijk; we zien de grote haven, de oude buitenwijken, de 3 sport’tempels’ vlak bij elkaar en zien Downtown Philly duidelijk liggen en steeds groter worden als we dichterbij komen. We zien zelfs een afslag Independence Hall, waar we absoluut nog een keer heen willen. Hier is de Declaration of Independence getekend en hier is ook de Liberty Bell. Als we hier een stuk voorbij zijn, vragen we ons eigenlijk af waarom we niet even die afslag genomen hebben; idee is om nu 1,5 uur de outlet in te gaan, maar die hadden we prima over kunnen slaan om hier even te gaan kijken …. Tja, blijft op de planning voor een volgende keer ;-) ! Anders hoeven we niet meer terug ….
Het nadeel van deze rijksweg midden door de stad, is dat het op stukken toch wel druk is en we verliezen ongeveer een minuut of 10. Ook dat valt dus wel weer mee. Om precies 16uur rijden we het terrein op van de Franklin Mills Outlet Mall, ten oosten van Philadelphia (nog net in de stad overigens). Het is een wat oudere overdekte outlet. We gaan er snel doorheen, en slaan uiteindelijk flink in bij de Tommy winkel; alles in de winkel is 50% van de outletprijzen … Ongelooflijk wat een koopjes …. En omdat we ruimte tekort komen, kopen we twee mooie grote Samsonite tassen, die opvouwbaar zijn (en dus leeg mee kunnen in de koffers) en ook nog eens als rugzak gedragen kunnen worden. Het zijn gigantische tassen, dus als we in New York niet teveel meer kopen, moet het allemaal gaan passen. Het is maar goed dat per 1 december de nieuwe belastingvrije bedragen zijn ingegaan …. Om 17:30 stappen we weer in de auto, en rijden onderweg langs de Outback, TGI en Applebee’s ! Maar we besluiten toch maar door te rijden naar New York en daar wat te eten, het zou ongeveer 1,5uur rijden moeten zijn. Maar als we de afslag voor de rijksweg op willen rijden, staat die helemaal vast … Balen … Maar geen nood, laten we dan toch maar hier gaan eten, hebben we dat alvast gehad. Dus we draaien om en stemmen; het wordt (uiteraard) de Outback met 4 stemmen voor en 0 tegen !
De parkeerplaats staat helemaal vol, dus dat voorspelt niet veel goeds. En bij binnenkomst blijkt dat de wachttijd ongeveer 40 minuten zal zijn … Het is echt superdruk binnen en zelfs in de wachtruimte kan je niet meer zitten. Tja, in de file gaan staan heeft ook weinig zin, dus we doen het maar. Wat gaat het slecht met die Amerikaanse economie … We krijgen een pager mee en we gaan lekker buiten zitten met onze dikke winterjassen aan. Ik pak de laptop voor het weblog, de mannen pakken hun Nintendo’s en Yvonne kijkt lekker het nieuws op mijn mobiel. En om 18:15 gaat de pager al, dus slechts 30 minuten en we kunnen al aan tafel. Ik kies weer voor de Porterhouse, Yvonne alleen een soep en de mannen voor het eerst deze vakantie een ‘volwassenen’ menu, dat wordt toch even wennen voor mij … Het smaakt weer extreem goed, de Porterhouse is supergoed. Om 19:25 stappen we weer de auto in, gooien onderweg de tank vol voor $ 19 (12 gallon, oftewel bijna 45liter) en rijden in 1 keer de rijksweg op. Volgens Tom komen we rond 21uur aan bij het hotel. Yvonne gaat lekker rijden, zodat ik de weblog verder kan intikken. We rijden goed door, gelukkig helemaal nergens druk. En rond 20:30 komen we bij de Lincoln Tunnel aan en zien we Manhattan in de verte; wat een geweldig gezicht !
De tunnel door gaat prima, dan wordt het pas druk, als we richting Midtown komen. We rijden langs Times Square en dan gaat het echt langzaam. Heel erg vinden we het niet, we genieten van de stad en de drukte om ons heen. Uiteindelijk draaien we vanaf Park Avenue de 48e straat in, waar InterContinental The Barclay ligt. We laten de spullen door de Bellboy meenemen en ik ga alvast inchecken. Er blijken geen kamers met double bed … Al vanaf vanmiddag waren die niet meer beschikbaar. Ik vraag of hij dan niet een mooie suite kan regelen en hij moet lachen. Zijn collega naast hem praat ineens tegen hem, vraagt of ik even wacht, loopt naar achteren (naar zijn manager ?) komt terug en zegt dat we een junior suite krijgen ! Jemig, weer super geregeld zeg ! Terwijl Yvonne vast naar de kamer gaat met Matthew, ga ik met Robin een parkeerplek zoeken. En aan de overkant van de straat hebben we al een plekje. Voor $ 10 kunnen we hier staan tot morgen 8uur ’s ochtends. Dan moeten we een andere plek zoeken … Dat zien we dan wel weer, dit is in ieder geval prima. Binnen 10 minuten zijn we terug op de kamer en die is PRACHTIG. Blijkt ook nog eens uitzicht te hebben op onze auto ;-) ! We zijn helemaal blij, Yvonne pakt alvast de nieuwe tassen in met kleding en rond 22:15 gaan we lekker slapen. Het was een fantastische dag, we hebben nog geen idee wat we morgen gaan doen; in ieder geval rond 15:30 richting het vliegveld helaas …
zondag 28 december 2008
Washington dag 2; lopen, lopen en lopen …
Weer prima geslapen vannacht ;-) ! Toch ben ik om 5:30 alweer wakker en werk de weblog bij. Om 6:15 maak ik Yvonne wakker en tenslotte ook de mannen; vandaag hebben we veel op het programma staan en willen dus vroeg op pad. Om 7uur zitten we in de ontbijtzaal voor wederom een heerlijk en goed vullend ontbijt. En om 7:30 zitten we in de auto op weg naar de Washington Zoo. Het is uiteraard nog superrustig op deze vroege zondagmorgen. Maar gezien het aparte stoplichten systeem hier, staan we toch voor veel stoplichten, terwijl we verder niemand onderweg zien. Maar om 7:50 staan we voor de deur van de Zoo, en ook nog eens het eerste plekje dat mogelijk is ;-) !
Zoals verwacht, is het erg rustig als we de Zoo inlopen. We besluiten de Azië route te nemen, en lopen langs een aantal verblijven met kat-achtigen en komen uiteindelijk uit bij de panda-beer verblijven. Dat is eigenlijk waar we echt voor komen. Het eerste verblijf is leeg … ze zullen toch nog niet binnen zijn … Maar gelukkig, het volgende verblijf zien we twee panda’s. Wat een geweldig gezicht, hier kan je uren zitten volgens mij. Ze zijn alleen maar aan het eten (bamboe uiteraard) en zitten heel relaxed op hun billen. We maken wat foto’s en lopen naar het volgende verblijf, waar ook nog een panda zit. Deze ligt lekker opgerold in het gras te slapen, niet aan het eten dus ! We maken een ronde langs de vogel verblijven en ook daar lopen we als enige, terwijl alle beesten al ‘up and running’ zijn en ook vaak heel nieuwsgierig bij je komen kijken.
Na de ronde komen we weer terug bij de panda’s, waar Yvonne nog lekker op haar gemak van bovenaf blijft kijken, terwijl de mannen en ik nog een ronde naar beneden maken. Na nog even genoten te hebben, besluiten we om de rest van de dierentuin nu niet te doen en terug te gaan naar de Mall. Op de terugweg lopen we langs een bankje waar we een zwart eekhoorntje zien. Dat is wel bijzonder, we zien hier overal en nergens heel veel eekhoorns, maar zwarte zie je weinig. We lezen ook ineens een bord, dat er begin 1900 10 van die zwarte uit Australië (dacht ik …) hier zijn vrijgelaten, en dat dit afstammelingen zijn.
Omdat we nodig naar het toilet moeten (en gebouwen nog dicht zijn in de Zoo), stoppen we weer even in de Starbucks, waar de mannen weer een lekkere chocolademelk krijgen. Ook hier is het nog lekker rustig. Onderweg naar de auto maken we nog een foto van de leeuwen bij de ingang van de Zoo, die een mooie kerstkrans om hun nek hebben (zagen we vaker hier). Als we de auto willen instappen, morst Robin een hele sliert chocolademelk over zijn shirt, waarbij we hem natuurlijk gelijk vergelijken met Yvonne, wat hij niet zo kon waarderen ;-) !! HAHA !!! Maar wel weer gelachen hebben we.
Binnen 15 minuten (de stoplichten werkten mee ;-) !) staan we om de hoek bij het Witte Huis geparkeerd, vlakbij het Washington Monument, precies waar we wilden. Het is nu 9:15 en nog steeds superrustig hier, dus parkeerplekken zat. We gaan een mooie grote ronde maken. Ondanks dat het bewolkt hier, is de temperatuur hoog voor ons gevoel. We beginnen bij het Washington Monument, lopen vervolgens door het National World War II Memorial, waar we met de mannen praten over alles wat hier gebeurd is. Vervolgens maken we een paar foto’s van het uitzicht over de Reflecting Pool richting het Lincoln Memorial. Vervolgens lopen we langs de Reflecting Pool naar het Vietnam Veterans Memorial. Ook hier is, net als bij het WW II Memorial, diep respect op zijn plaats, dat merk je aan iedereen om je heen. Daarna lopen we door richting het Lincoln Memorial, waar Yvonne beneden aan de trappen blijft wachten; ze heeft veel last van haar hiel en wil zich sparen. De mannen en ik bekijken Lincoln van dichtbij, lezen de woorden op de muur en keren weer terug, deze bijzondere trappen af.
We lopen verder naar het Korean War Veterans Memorial, waar we de soldaten in actie beelden zien, ook weer een indrukwekkend gezicht. We steken Independence Ave over om langs het Tidal Basin richting het Jefferson Memorial te lopen (met onderweg een prachtig uitzicht hierop). Ook dit is weer een flinke wandeling, want de afstanden zijn groot. Onderweg komen we langs het Franklin Delano Roosevelt Memorial, de president bekend van de (tegenwoordig weer ‘van stal gehaalde’) New Deal. Het Memorial is groots en indrukwekkend, heel anders dan de andere Memorials van bijvoorbeeld Lincoln en Jefferson. Hij is de enige president die 4 termijnen is gekozen, en voor elke termijn is er dan ook een apart gedeelte in dit Memorial. Daarna vervolgen we onze weg weer naar het Jefferson Memorial, de schrijver van de Declaration of Independence, waar, net als bij Lincoln, een groot standbeeld hem doet herinneren. En vanuit de ingang heb je een direct uitzicht op het Witte Huis, dat zal niet toevallig zijn.
Het is inmiddels bijna 11:30 en we beginnen onze benen toch wel te voelen, na een ochtend met alleen maar lopen. Maar het was absoluut heel indrukwekkend wat we allemaal gezien hebben. Als we bijna om het Tidal Basin heen zijn gelopen, en dus bijna weer bij de Mall en het Washington Monument zijn, komen er ineens vlak achter elkaar twee helicopters laag overvliegen en we zien ze beide richting het Witte Huis vliegen. Of ze daar ook landen, weten we niet, maar het lijkt wel. Overigens, ik ‘dacht’ dat de helicopter van het Witte Huis groen met wit was, deze lijken beide kleiner en zijn blauw. Wel staat er United States of America op. Na een google search, blijkt dat elke helicopter waar de President zich in begeeft, aangeduid wordt als Marine One; vergelijkbaar met wanneer de President zich in een vliegtuig begeeft, deze aangeduid wordt als Airforce One. We zullen het niet weten, maar van de tweede helicopter hebben we wel een foto kunnen maken !
Respect is wat deze morgen een belangrijke rol speelde. Een indrukwekkende wandeling langs alle bekende Memorials hier in Washington. Nu alleen het Pentagon Memorial en Arlington Cemetary, en dan hebben we wel redelijk wat gehad. We gaan op weg naar het dichtbij gelegen National Museum of American History; hier besluiten we om gelijk maar iets te gaan eten in het restaurant. Het is net 11:30 dus het zal nog wel rustig zijn. Maar het hele museum is net gerenoveerd / vernieuwd, maar het restaurant is nog niet echt een restaurant. Er staan twee grote koelkasten met broodjes, dat is het. En voor mij en de mannen dus geen goed voorstel. Yvonne is helemaal kapot van de wandeling vanmorgen, die neemt hier een Chicken Wrap en blijft lekker zitten hier, terwijl ik met de mannen buiten wat ga halen. Voor ons is het hot dogs met chips en drinken.
Dus net iets voor 12uur beginnen we onze ‘tocht’ door het museum. We beginnen ‘natuurlijk’ met de Star-Spangled Banner, de vlag waarop het volkslied gebaseerd is. Er staat een rij, maar die trotseren we met gemak. Onderweg krijg je een stuk historie te zien van de vlag en het volkslied en tenslotte; de vlag. Een indrukwekkend groot geheel, die in een fraaie display lag. Op weg naar de uitgang is ook nog veel historie te vinden. De mannen en Yvonne hebben de vlag 3 jaar terug ook gezien, toen lag deze er inderdaad anders bij. Daarna bezoeken we de andere delen, waar de meeste indruk op ons het geheel nieuwe ‘America on the Move’ maakt, wat fantastisch en ‘aantrekkelijk’ gemaakt. De mannen vinden dit geweldig hier. Ook ‘The American Presidency’ is erg leuk, maar verschrikkelijk druk, jammer genoeg. Beetje tegenvallen vonden wij ‘First Ladies’, waar we ook nog voor in de rij moesten staan. Klein en voor ons niet zo interessant … Er zit ook nog een soort van science center in het museum, waar kinderen echt interactief bezig kunnen zijn. Onze mannen hebben het daar snel gezien, waarschijnlijk zijn ze er iets te groot voor.
Om 14:15 houden we het voor gezien. Een prachtig museum, maar we hebben nog meer op de planning voor vandaag. We lopen naar de auto (staat letterlijk om de hoek hier) en gaan op weg naar het Pentagon. Dit is minder dan een kwartier rijden en als we daar aankomen, weten we niet goed waar we moeten (mogen) parkeren. We vragen een paar agenten en in het weekend mag je helemaal vooraan parkeren, dat is praktisch. We zien overigens in de verte donkere lucht aankomen, zal wel de stortbui zijn na het warme weer. Ook hier weer diep respect en een kippenvel gevoel als je bedenkt wat hier gebeurd is. Voor elk slachtoffer bij het Pentagon is in het parkje een bank gemaakt (waar overigens niemand op gaat zitten, wat wij ons goed konden voorstellen), ofwel gericht naar het Pentagon (vliegtuig slachtoffer) ofwel vanaf het Pentagon (slachtoffer uit het Pentagon zelf). Dan staan ook de banken op 1 lijn per geboortejaar. En op elke bank staat een naam, en meerdere namen als er familie-leden ook hier gestorven zijn (en hun eigen bank hebben). We lopen hier stilletjes rond, zitten langs de kant om vervolgens weer terug richting de auto te gaan ….
Om 14:50 zaten we weer in de auto, op weg naar het naastgelegen Arlington Cemetary. We parkeren daar op het (betaalde) parkeerterrein en besluiten om alles met de tourbus te doen; lopen hadden we vandaag al genoeg gedaan en we hebben ook nog eens risico op een flinke plensbui. Om 15:15 zitten we in de bus (met ook een verteller) die ons naar de eerste stop brengt, het graf van John F. Kennedy en zijn familie. En natuurlijk de vlam. We lopen ook hier stilletjes rond, bezoeken ook het graf van zijn broer en lopen weer terug naar de bus. De volgende stop is het graf van de onbekende soldaat, waar om 16uur wisseling van de wacht plaatsvindt. We zitten er om 15:45 en na 5 minuten begint het, hoe toepasselijk, zachtjes te regenen. Ook hier weer diep respect en een grootse stilte als de soldaat de wacht houdt. Bij de wisseling wordt iedereen gevraagd te gaan staan en de nieuwe soldaat stapt ineens uit en schreeuwt dat ‘you are requested to stay within the boundaries’ ! Een paar tieners zat onder het hek door, en dat werd niet op prijs gesteld ! De wisseling was weer indrukwekkend en om 16:15 lopen we weer richting de bus, die ons nog een stuk over het terrein rijdt (o.a. generaal Lee’s huis, waar we niet uitstappen; hier zijn we al eerder geweest en het sluit hier bijna) en ons om 16:45 weer afzet bij de ingang. Ook hier kan je makkelijk langer doorbrengen, zeker als je meer tijd hebt, maar voor ons was dit weer een geweldige ervaring.
Yvonne had nog uitgezocht waar het monument van de soldaten die de Amerikaanse vlag omhoog houden zich bevond. Het heet het Iwo Jima Memorial en zou ergens op Arlington moeten zijn. Als we bij het Visitor Center navragen waar het is, krijgen we een klein papiertje met de routebeschrijving; het ligt aan de achterkant van Arlington. We nemen dus de auto en rijden naar dit punt toe. En inderdaad, als je de weg verder rijdt langs Arlington, zie je het monument liggen. Het is heel groot, en wij rijden naar de parkeerplaatsen. Het begint al donker te worden, maar we vinden ook dit weer erg indrukwekkend. Het is HET memorial voor de US Marine, gebaseerd op een foto van de slag bij Iwo Jima. We zijn heel blij hier ook nog even geweest te zijn.
We kijken even op google maps, en er blijkt een Ruby Tuesday heel dichtbij te zijn. En inderdaad, binnen 5 minuten gevonden. Al is het wel in een ‘business area’, oftewel weinig parkeerplekken (al hebben wij precies een plekje voor de deur) en ook rustig binnen. Het is al niet heel groot, maar tafels genoeg vrij. Er zitten enkel een paar mannen aan de bar. Wij bestellen allemaal een lekkere maaltijd en het smaakt erg goed. De kaart lijkt ook vernieuwd te zijn, of het is hier gewoon anders dan bij reguliere Ruby Tueday’s. Robin zit weer veel te hoog, wat raar is want dat gebeurt eigenlijk zelden sinds hij zijn pomp heeft. De pomp geeft aan dat hij ‘verstopt’ is. Die melding hebben we nog niet eerder gezien, maar in ieder geval is er iets niet goed. Dat betekent dat we maar gelijk terug gaan naar het hotel om het systeem te vervangen. Jammer, want we wilden nog even kort naar de Macy’s hier in de buurt en we wilden nog stoppen bij het park achter het Witte Huis, The Ellipse, om de kerstboom te zien in het donker. Maar gezondheid gaat voor. We rijden terug naar het hotel, waarbij we onderweg wel langs The Ellipse rijden en ook dit is al indrukwekkend, echt prachtig !
Rond 18:30 zijn we terug in het hotel, vervangen snel het pompsysteem en wachten een uurtje af. Gelukkig is hij gelijk al flink gezakt, dus dat probleem is opgelost. Ik werk inmiddels lekker de weblog bij, de mannen zitten lekker met hun Nintendo DS op bed en Yvonne kijkt tv. Om 20uur gaan de mannen en ik nog even zwemmen. Na 45 minuten schop ik bij het afzetten per ongeluk Matthew hard in zijn oog …. Dus dat betekent weer lekker terug naar de hotelkamer, waar we van 20:45 tot 21:45 nog naar het eind van de Sound of Music kijken en dan lekker gaan slapen.
We hebben alles in de planning vandaag gedaan; en dat was een flinke uitdaging. Het was een indrukwekkende en vermoeiende dag (heel veel gelopen). Maar dat betekent dat we morgen lekker rustig aan kunnen doen in de ochtend. Enige is dat ik om 7uur de parkeermeter moet gaan vullen, want parkeren is tot 7uur ’s ochtends gratis. Maar ik ben eigenlijk elke dag op tijd wakker, dus dat lijkt me geen probleem !
Zoals verwacht, is het erg rustig als we de Zoo inlopen. We besluiten de Azië route te nemen, en lopen langs een aantal verblijven met kat-achtigen en komen uiteindelijk uit bij de panda-beer verblijven. Dat is eigenlijk waar we echt voor komen. Het eerste verblijf is leeg … ze zullen toch nog niet binnen zijn … Maar gelukkig, het volgende verblijf zien we twee panda’s. Wat een geweldig gezicht, hier kan je uren zitten volgens mij. Ze zijn alleen maar aan het eten (bamboe uiteraard) en zitten heel relaxed op hun billen. We maken wat foto’s en lopen naar het volgende verblijf, waar ook nog een panda zit. Deze ligt lekker opgerold in het gras te slapen, niet aan het eten dus ! We maken een ronde langs de vogel verblijven en ook daar lopen we als enige, terwijl alle beesten al ‘up and running’ zijn en ook vaak heel nieuwsgierig bij je komen kijken.
Na de ronde komen we weer terug bij de panda’s, waar Yvonne nog lekker op haar gemak van bovenaf blijft kijken, terwijl de mannen en ik nog een ronde naar beneden maken. Na nog even genoten te hebben, besluiten we om de rest van de dierentuin nu niet te doen en terug te gaan naar de Mall. Op de terugweg lopen we langs een bankje waar we een zwart eekhoorntje zien. Dat is wel bijzonder, we zien hier overal en nergens heel veel eekhoorns, maar zwarte zie je weinig. We lezen ook ineens een bord, dat er begin 1900 10 van die zwarte uit Australië (dacht ik …) hier zijn vrijgelaten, en dat dit afstammelingen zijn.
Omdat we nodig naar het toilet moeten (en gebouwen nog dicht zijn in de Zoo), stoppen we weer even in de Starbucks, waar de mannen weer een lekkere chocolademelk krijgen. Ook hier is het nog lekker rustig. Onderweg naar de auto maken we nog een foto van de leeuwen bij de ingang van de Zoo, die een mooie kerstkrans om hun nek hebben (zagen we vaker hier). Als we de auto willen instappen, morst Robin een hele sliert chocolademelk over zijn shirt, waarbij we hem natuurlijk gelijk vergelijken met Yvonne, wat hij niet zo kon waarderen ;-) !! HAHA !!! Maar wel weer gelachen hebben we.
Binnen 15 minuten (de stoplichten werkten mee ;-) !) staan we om de hoek bij het Witte Huis geparkeerd, vlakbij het Washington Monument, precies waar we wilden. Het is nu 9:15 en nog steeds superrustig hier, dus parkeerplekken zat. We gaan een mooie grote ronde maken. Ondanks dat het bewolkt hier, is de temperatuur hoog voor ons gevoel. We beginnen bij het Washington Monument, lopen vervolgens door het National World War II Memorial, waar we met de mannen praten over alles wat hier gebeurd is. Vervolgens maken we een paar foto’s van het uitzicht over de Reflecting Pool richting het Lincoln Memorial. Vervolgens lopen we langs de Reflecting Pool naar het Vietnam Veterans Memorial. Ook hier is, net als bij het WW II Memorial, diep respect op zijn plaats, dat merk je aan iedereen om je heen. Daarna lopen we door richting het Lincoln Memorial, waar Yvonne beneden aan de trappen blijft wachten; ze heeft veel last van haar hiel en wil zich sparen. De mannen en ik bekijken Lincoln van dichtbij, lezen de woorden op de muur en keren weer terug, deze bijzondere trappen af.
We lopen verder naar het Korean War Veterans Memorial, waar we de soldaten in actie beelden zien, ook weer een indrukwekkend gezicht. We steken Independence Ave over om langs het Tidal Basin richting het Jefferson Memorial te lopen (met onderweg een prachtig uitzicht hierop). Ook dit is weer een flinke wandeling, want de afstanden zijn groot. Onderweg komen we langs het Franklin Delano Roosevelt Memorial, de president bekend van de (tegenwoordig weer ‘van stal gehaalde’) New Deal. Het Memorial is groots en indrukwekkend, heel anders dan de andere Memorials van bijvoorbeeld Lincoln en Jefferson. Hij is de enige president die 4 termijnen is gekozen, en voor elke termijn is er dan ook een apart gedeelte in dit Memorial. Daarna vervolgen we onze weg weer naar het Jefferson Memorial, de schrijver van de Declaration of Independence, waar, net als bij Lincoln, een groot standbeeld hem doet herinneren. En vanuit de ingang heb je een direct uitzicht op het Witte Huis, dat zal niet toevallig zijn.
Het is inmiddels bijna 11:30 en we beginnen onze benen toch wel te voelen, na een ochtend met alleen maar lopen. Maar het was absoluut heel indrukwekkend wat we allemaal gezien hebben. Als we bijna om het Tidal Basin heen zijn gelopen, en dus bijna weer bij de Mall en het Washington Monument zijn, komen er ineens vlak achter elkaar twee helicopters laag overvliegen en we zien ze beide richting het Witte Huis vliegen. Of ze daar ook landen, weten we niet, maar het lijkt wel. Overigens, ik ‘dacht’ dat de helicopter van het Witte Huis groen met wit was, deze lijken beide kleiner en zijn blauw. Wel staat er United States of America op. Na een google search, blijkt dat elke helicopter waar de President zich in begeeft, aangeduid wordt als Marine One; vergelijkbaar met wanneer de President zich in een vliegtuig begeeft, deze aangeduid wordt als Airforce One. We zullen het niet weten, maar van de tweede helicopter hebben we wel een foto kunnen maken !
Respect is wat deze morgen een belangrijke rol speelde. Een indrukwekkende wandeling langs alle bekende Memorials hier in Washington. Nu alleen het Pentagon Memorial en Arlington Cemetary, en dan hebben we wel redelijk wat gehad. We gaan op weg naar het dichtbij gelegen National Museum of American History; hier besluiten we om gelijk maar iets te gaan eten in het restaurant. Het is net 11:30 dus het zal nog wel rustig zijn. Maar het hele museum is net gerenoveerd / vernieuwd, maar het restaurant is nog niet echt een restaurant. Er staan twee grote koelkasten met broodjes, dat is het. En voor mij en de mannen dus geen goed voorstel. Yvonne is helemaal kapot van de wandeling vanmorgen, die neemt hier een Chicken Wrap en blijft lekker zitten hier, terwijl ik met de mannen buiten wat ga halen. Voor ons is het hot dogs met chips en drinken.
Dus net iets voor 12uur beginnen we onze ‘tocht’ door het museum. We beginnen ‘natuurlijk’ met de Star-Spangled Banner, de vlag waarop het volkslied gebaseerd is. Er staat een rij, maar die trotseren we met gemak. Onderweg krijg je een stuk historie te zien van de vlag en het volkslied en tenslotte; de vlag. Een indrukwekkend groot geheel, die in een fraaie display lag. Op weg naar de uitgang is ook nog veel historie te vinden. De mannen en Yvonne hebben de vlag 3 jaar terug ook gezien, toen lag deze er inderdaad anders bij. Daarna bezoeken we de andere delen, waar de meeste indruk op ons het geheel nieuwe ‘America on the Move’ maakt, wat fantastisch en ‘aantrekkelijk’ gemaakt. De mannen vinden dit geweldig hier. Ook ‘The American Presidency’ is erg leuk, maar verschrikkelijk druk, jammer genoeg. Beetje tegenvallen vonden wij ‘First Ladies’, waar we ook nog voor in de rij moesten staan. Klein en voor ons niet zo interessant … Er zit ook nog een soort van science center in het museum, waar kinderen echt interactief bezig kunnen zijn. Onze mannen hebben het daar snel gezien, waarschijnlijk zijn ze er iets te groot voor.
Om 14:15 houden we het voor gezien. Een prachtig museum, maar we hebben nog meer op de planning voor vandaag. We lopen naar de auto (staat letterlijk om de hoek hier) en gaan op weg naar het Pentagon. Dit is minder dan een kwartier rijden en als we daar aankomen, weten we niet goed waar we moeten (mogen) parkeren. We vragen een paar agenten en in het weekend mag je helemaal vooraan parkeren, dat is praktisch. We zien overigens in de verte donkere lucht aankomen, zal wel de stortbui zijn na het warme weer. Ook hier weer diep respect en een kippenvel gevoel als je bedenkt wat hier gebeurd is. Voor elk slachtoffer bij het Pentagon is in het parkje een bank gemaakt (waar overigens niemand op gaat zitten, wat wij ons goed konden voorstellen), ofwel gericht naar het Pentagon (vliegtuig slachtoffer) ofwel vanaf het Pentagon (slachtoffer uit het Pentagon zelf). Dan staan ook de banken op 1 lijn per geboortejaar. En op elke bank staat een naam, en meerdere namen als er familie-leden ook hier gestorven zijn (en hun eigen bank hebben). We lopen hier stilletjes rond, zitten langs de kant om vervolgens weer terug richting de auto te gaan ….
Om 14:50 zaten we weer in de auto, op weg naar het naastgelegen Arlington Cemetary. We parkeren daar op het (betaalde) parkeerterrein en besluiten om alles met de tourbus te doen; lopen hadden we vandaag al genoeg gedaan en we hebben ook nog eens risico op een flinke plensbui. Om 15:15 zitten we in de bus (met ook een verteller) die ons naar de eerste stop brengt, het graf van John F. Kennedy en zijn familie. En natuurlijk de vlam. We lopen ook hier stilletjes rond, bezoeken ook het graf van zijn broer en lopen weer terug naar de bus. De volgende stop is het graf van de onbekende soldaat, waar om 16uur wisseling van de wacht plaatsvindt. We zitten er om 15:45 en na 5 minuten begint het, hoe toepasselijk, zachtjes te regenen. Ook hier weer diep respect en een grootse stilte als de soldaat de wacht houdt. Bij de wisseling wordt iedereen gevraagd te gaan staan en de nieuwe soldaat stapt ineens uit en schreeuwt dat ‘you are requested to stay within the boundaries’ ! Een paar tieners zat onder het hek door, en dat werd niet op prijs gesteld ! De wisseling was weer indrukwekkend en om 16:15 lopen we weer richting de bus, die ons nog een stuk over het terrein rijdt (o.a. generaal Lee’s huis, waar we niet uitstappen; hier zijn we al eerder geweest en het sluit hier bijna) en ons om 16:45 weer afzet bij de ingang. Ook hier kan je makkelijk langer doorbrengen, zeker als je meer tijd hebt, maar voor ons was dit weer een geweldige ervaring.
Yvonne had nog uitgezocht waar het monument van de soldaten die de Amerikaanse vlag omhoog houden zich bevond. Het heet het Iwo Jima Memorial en zou ergens op Arlington moeten zijn. Als we bij het Visitor Center navragen waar het is, krijgen we een klein papiertje met de routebeschrijving; het ligt aan de achterkant van Arlington. We nemen dus de auto en rijden naar dit punt toe. En inderdaad, als je de weg verder rijdt langs Arlington, zie je het monument liggen. Het is heel groot, en wij rijden naar de parkeerplaatsen. Het begint al donker te worden, maar we vinden ook dit weer erg indrukwekkend. Het is HET memorial voor de US Marine, gebaseerd op een foto van de slag bij Iwo Jima. We zijn heel blij hier ook nog even geweest te zijn.
We kijken even op google maps, en er blijkt een Ruby Tuesday heel dichtbij te zijn. En inderdaad, binnen 5 minuten gevonden. Al is het wel in een ‘business area’, oftewel weinig parkeerplekken (al hebben wij precies een plekje voor de deur) en ook rustig binnen. Het is al niet heel groot, maar tafels genoeg vrij. Er zitten enkel een paar mannen aan de bar. Wij bestellen allemaal een lekkere maaltijd en het smaakt erg goed. De kaart lijkt ook vernieuwd te zijn, of het is hier gewoon anders dan bij reguliere Ruby Tueday’s. Robin zit weer veel te hoog, wat raar is want dat gebeurt eigenlijk zelden sinds hij zijn pomp heeft. De pomp geeft aan dat hij ‘verstopt’ is. Die melding hebben we nog niet eerder gezien, maar in ieder geval is er iets niet goed. Dat betekent dat we maar gelijk terug gaan naar het hotel om het systeem te vervangen. Jammer, want we wilden nog even kort naar de Macy’s hier in de buurt en we wilden nog stoppen bij het park achter het Witte Huis, The Ellipse, om de kerstboom te zien in het donker. Maar gezondheid gaat voor. We rijden terug naar het hotel, waarbij we onderweg wel langs The Ellipse rijden en ook dit is al indrukwekkend, echt prachtig !
Rond 18:30 zijn we terug in het hotel, vervangen snel het pompsysteem en wachten een uurtje af. Gelukkig is hij gelijk al flink gezakt, dus dat probleem is opgelost. Ik werk inmiddels lekker de weblog bij, de mannen zitten lekker met hun Nintendo DS op bed en Yvonne kijkt tv. Om 20uur gaan de mannen en ik nog even zwemmen. Na 45 minuten schop ik bij het afzetten per ongeluk Matthew hard in zijn oog …. Dus dat betekent weer lekker terug naar de hotelkamer, waar we van 20:45 tot 21:45 nog naar het eind van de Sound of Music kijken en dan lekker gaan slapen.
We hebben alles in de planning vandaag gedaan; en dat was een flinke uitdaging. Het was een indrukwekkende en vermoeiende dag (heel veel gelopen). Maar dat betekent dat we morgen lekker rustig aan kunnen doen in de ochtend. Enige is dat ik om 7uur de parkeermeter moet gaan vullen, want parkeren is tot 7uur ’s ochtends gratis. Maar ik ben eigenlijk elke dag op tijd wakker, dus dat lijkt me geen probleem !
Abonneren op:
Posts (Atom)
